An sij travaj a venta marché nòm, adressa, nùmer telefònich e, se a-i é, l’e-mail ëd l’autor.

Na giurìa qualificà a vëdrà j’euvre e sò giudissi as podrà nen sindachesse.

La “Ca dë studi piemontèis/Centro studi piemontesi”, për onoré la memòria ‘d Silvio Faccenda, sò socio për tanti ani, a buta a disposission ëd soe publicassion da dé a coj ch’a l’avran merità ‘d pì, a giudissi nen sindacàbil ëd la giurìa.

Ij travaj mej a podran esse publicà an sij giornaj specialisà ant la difusion ëd la lenga piemontèisa e su d’àutri giornaj locaj e regionaj.

Ij concorent, con soa partessipassion al concors, a dan franch soa aprovassion, sensa condission a tut lòn che a dis ël regolament e a autoriso la divulgassion dij sò nom, e dij test ëd soe euvre su comsissìa publicassion.

La premiassion as fà a Canal, saba 27 ëd magg 2006.

Për anformesse telefoné al nùmer 0173.978223
e-mail: premiofaccenda@virgilio.it.

Canal, dzèmber 2005.

Ël valor ëd la pì part dij segn a l’é col ch’a l’han ant l’italian. A-i é tutun ëd particolarità:

e	sensa acent as pronunsia, ‘d sòlit, duverta an sìlaba sarà (mercà) e sarà an sìlaba duverta (pera), ma a-i é d’ecession.
é	ch’a smija a la e sarà italian-a, ma pì duverta (caté – lassé).
è	ch’a smija a la e duverta italian-a, ma pì duverta (cafè – perchè).
ë	dita e mesmuta ch’a smija a la e fransèisa ’d le (fërté – viëtta).
eu	a smija al fransèis eu (cheuse – reusa).
o	a smija a la u italian-a (conté – mon).
ò	a smija a la o duverta italian-a, e an piemontèis a l’é sempre tònica (còla – fòrt).
u	a smija al fransèis u o a l’alman ü (bur – muraja).
ua	apress ëd q (e an pòchi cas isolà) a val ua ëd quando (quand – qual). ùa as pronunsia bisìlab üa (crùa – lesùa).
j	a smija a la i ëd ieri e a cola ‘d mai (braje – cavèj); ant la grafìa piemontèisa, tutun, la j a l’ha dle vire mach un valor etimològich e as treuva ‘d sòlit an corëspondensa con un gl italian (es. fija – ital. figlia).
c, g	antrames a na paròla as pronunsio coma an italian. La c e la g dure, quand a son finaj as ëscrivo ch e gh (strach, mach, sfògh, longh). La c e la g palataj se a veno a trovesse a la fin ëd na paròla as ëscrivo cc e gg (contacc, svicc, magg, mugg).
n-	velar o faucal, sensa un corëspondent precis an italian, ma a smija a la n ëd fango (lun-a – sman-a).
s	an prinsipi ‘d paròla o pòst-consonantica a son-a s sorda (supa – batse), antrames a doe vocaj e a la fin ëd na paròla dòp na vocal a l’é sempre sonora (lese – vos).
ss	as dòvra antrames a doe vocaj e a la fin ëd na paròla dòp na vocal për marché la s sorda (lassé –possé).
s-c	a esprim ël son distin ëd s e c (s-cet – s-cianché).
z	as dòvra mach an prinsipi ‘d paròla o pòst-consonantica për marché la s sonora (zanziva – monze).
v	a la fin ëd na paròla as pronunsia ch’a smija la u italian-a ‘d paura (ativ-attivo, luv-lupo), parèj a càpita ‘dcò ant ël mes ëd na paròla cand ch’a corësponda nen a na v italian-a (gavte-togliti, luva-lupa); ant j’àutri cas a l’ha ‘l son ëd la v italian-a (lavé – savèj).

Acentassion. As marca l’acent tònich ansima a le sglissante (stiribàcola) ansima a le tronche ch’a seurto an vocal (parlé, pagà, cafè), ansima a le pian-e ch’a seurto an consonant (quàder, nùmer), ansima al ditong ei se la e a l’é duverta (piemontèis, mèis), ansima al grop ua quand che la u a val ü (batùa), e ansima al grop ëd i pì vocal a la fin ëd na paròla (finìa, podrìo, ferìe).

L’acent as marca ‘dcò an pòchi d’àutri cas isolà andova ch’a j’andarìa nen për régola e për marché d’ecession (tèra, amèra, andova che la e ‘d sìlaba duverta a dovrìa esse sarà antramentre ch’a l’é duverta) e a peul esse dovrà, s’as veul, ansima a la e dle finaj –et, –el për marché ‘l gré d’overtura (bochèt – lét). L’acent a ven a taj ancor për arconòsse chèic cobie d’omògraf (sà – verb, sa – questa, là – averb, la – artìcol).

Particolarità gràfiche. L’artìcol determinativ mascolin plural ch’a corëspond a l’italian i (es. i libri) as ëscriv ij (es. ij lìber, ij cit) për arconòsslo dal përnòm àton proclìtic ëd prima përson-a i (es. i fas, i canto, i disoma), ma ‘d régola as pronunsia i sensa ch’as senta la j. Ant le forme a-i, i-i, a-j, i-j, la i a rapresenta l’averb ëd leu i, (dal lat. ibi, corëspondent al fransèis y) antramentre che la j a rapresenta ‘l përnòm ëd tersa përson-a (es. a-i é – c’è, i-i son – ci sono, a-j lo dà – glielo dà, i-j lo leso – glielo leggo).

Avertensa. Le régole dzoradite, ch’a corëspondo a la Gramàtica Piemontèisa ‘d Camillo Brero (Turin, 5a edission, 1987), a son cole che la tradission gràfica piemontèisa, l’anvìa ‘d ciairëssa e, dle vire, la rason etimològica, a sugerisso ‘d dovré.

As arcòrda ancor che la grafìa a arflèt la pronunsia dël piemontèis literari, visadì dël turinèis, antramentre che le parlade locaj a peulo, dle vire, esse diferente an chèichi fàit fonétich, coma pr’esempi la qualità duverta o sarà dle vocaj, ecc.